Габдулла Тукайның Күбәләкле, Кызыклы шәкертле, Гали белән Кәҗәле, Шаян песи белән Ламигалы, Карлыгачлы шигырьләрен инде ничәнче буын укып үсә. Алар бүген дә самими, садә; дөньяны танып белергә өйрәтә, яхшы күңелле булып үсәргә өнди.
Әлеге буягыч «Тукай хәзинәләре» сериясендә чыккан «Эш беткәч уйнарга ярый», «Өч хакыйкать», «Әтәч илә Энҗе бөртеге» китаплары нигезендә эшләнде.
«Жили-были Кот, Дрозд да Петушок-золотой гребешок. Жили они в лесу, в избушке. Кот да Дрозд ходят в лес дрова рубить, а Петушка одного оставляют…»